ส่งย่า.............สู่สวรรค์
.....ออกทุกข์แล้นนนน
เมื่อวันเสาร์ที่ ๓ กุมภาพันธ์ ๕๐
เป็นวันฌาปนกิจศพ ย่าของเราเองแหละ
ไว้ทุกข์ ๑๐๐ วัน (กว่าๆๆ) เรียบร้อย
ไปเผาที่สัตหีบ...
วันอาทิตย์ที่ ๔ ก็ไปลอยอังคารที่อ่าวสัตหีบ
เดี๋ยวนี้มีวิวัฒนาการใหม่ๆ
เตาเผาศพ ไม่ใช่แบบเดิมอีกแล้ว
เป็นเตาไร้มลพิษ... ประมาณว่าเป็นเตาอบไฟฟ้า
อะไรแบบนี้อ่ะ คือไม่มีควันลอยให้เห็นอีกแล้ว
อืม ภาพควันที่ลอยออกจากปล่องไฟจากเมรุ
มันก็บาดใจเล็กๆ เหมือนกันนะ
ที่ฌาปนกิจสถาน สัตหีบ
เราได้ไปงานศพของญาติหลายคนแล้ว
ที่จำได้ติดตาเลยก็ ปู่ กับ ย่า นี่ล่ะ
ทั้งสองงาน เรายืนหน้าโลง ก่อนเข้าเตาเผาพอดีเลย
แล้วเขาก็เปิดโลงให้ดูด้วย เหอๆๆ
ตอนงานศพปู่ จำได้ว่าเรายังเด็กๆ ประมาณประถม
ตอนเขาเปิดโลงครั้งสุดท้าย
เฉาะน้ำมะพร้าวล้างหน้าศพ ก่อนเผา
เราก็ยืนอยู่หน้าโลงอ่ะ
เห็นหมดเลย เหอๆๆๆ
ตอนนั้นศพปู่ ไม่ได้ห่ออะไรไว้อ่ะ
ปล่อยให้แห้งอ่ะ คือเปิดมาเห็นแต่กระดูกแห้งๆ แล้ว
กลิ่นยังติดจมูกอยู่เลย ทั้งกลิ่นเน่า
แล้วก็กลิ่นน้ำมันที่เอาไว้จุดธูปตอนไหว้อ่ะ
ส่วนงานย่า.... เรายืนอยู่เกือบติดโลงเลยเช่นกัน
แอบมอง เหอๆ แต่ไม่เห็นอะไรอ่ะ
ตอนเขายกโลงเอียงขึ้น...ก็ไม่เห็นเหมือนกัน...
แต่ของย่าเขาห่อผ้าห่อพลาสติกไว้
กลิ่นสาบๆ แต่ไม่เหม็นเน่า...
เหอๆๆๆๆ
อืมวันนี้พูดเรื่องอะไรเนี่ย เหอๆ
แต่พูดไว้ก็ดีแล้วแหละเนอะ...
ความตายเป็นสิ่งที่แน่นอน....
ไม่วันใดวันหนึ่งทุกคนก็ต้องเจอ
ปลงสุดๆ...
จะว่าไปก่อนเผาก็ใจหาย
ถึงรู้ว่าร่างนั้นจะไร้วิญญาณแล้ว
แต่พอรู้ว่าร่างนั้น ที่ยังคงเป็นตัวแทนของย่า
กำลังจะถูกเผา....เหลือเพียงแต่เถ้า...
ใจกลับยิ่งหดหู่ โหยหา อาวรณ์
คนเราก็ยังยึดติดกับรูปลักษณ์ สิ่งที่จับต้องได้...
แต่สิ่งเหล่านั้น....มันไม่จีรังยั่งยืน
ความดีนี่สิ...คงทนกว่า
ไม่ว่าร่างจะสลายไป....
วิญญาณแตกดับ...
แต่ความดี และความทรงจำ...
ยังกลับอยู่อย่างคงทน....ในใจ....
......ของเราตลอดไป
หลับให้สบายนะคะ
ป.ล....ก่อนงานเผาย่า....ฝันถึงย่าด้วยล่ะ
เราร้องไห้ในฝันด้วย :~(
--------------------------------------------------------------
ร่างของย่า...แน่นิ่ง... อยู่ในโลง
หลายชั่วโมง....หลายร้อยวัน.......จนวันนี้
ลูกหลานมา....พร้อมกัน....เกือบทันที
ในวันที่....สามกุมภา.....ปีห้าศูนย์
ถึงเวลา.....เคลื่อนร่างย่า.....เตรียมจะเผา
ไม่เหลือเงา.....ของย่าแล้ว.....น่าใจหาย
อีกไม่นาน.....ร่างของย่า......จะมลาย
ใจสลาย.....คิดถึงย่า.......น้ำตาพรู
ออดที่หนึ่ง......ดังขึ้น.....แขกขึ้นไหว้
ครั้งสุดท้าย....วางไม้จันทน์.......ข้างเตาเผา
ครั้นแขกไป......ก็ถึงคราว.....ของพวกเรา
ลูกหลานเฝ้า.....ที่หน้าโลง.......เตรียมร่ำลา
หน้าของย่า.....ถูกมะพร้าว.....ชำระล้าง
ผ้าบางๆ....คลุมร่างไว้.....ไม่ให้เห็น
เฝ้ามองเขา.....ยกร่างย่า.....น้ำตากระเซ็น
นี่คงเป็น......การพบกัน......ครั้งสุดท้าย
ต่างสวดมนต์......เตรียมส่งย่า....ขึ้นสวรรค์
ดอกไม้จันทน์......ถูกวางลง.....หน้าเตาเผา
ใส่เงินด้วย.....เพื่อซื้อที่.......ให้ย่าเรา
อธิษฐานเบาๆ ......ขอให้ย่า.....สู่สุคติเทอญ
ออดที่สอง......ดังขึ้น......ใจแทบหาย
ออดสุดท้าย......ก่อนไฟร้อน.......จะแผดเผา
ต่อนี้ไป......จะไม่เหลือ........แม้แต่เงา
ย่าของเรา......จะจากไป.........นิรันดร
. . . . .. . . . . . . . .. . . . . . .
เช้าวันที่.......สี่กุมภา......เจ็ดโมงเช้า
รีบมาเฝ้า......พระที่วัด.......ตามกำหนด
ตอนนี้ย่า......เหลือเพียงเถ้า......น่าสลด
อัฐิบด......วางเบียดกัน......อยู่บนพาน
ลูกหลานต่าง.....สรงน้ำ......ด้วยน้ำอบ
เวียนจนครบ......ห่อผ้าขาว........พร้อมดอกไม้
ต่อจากนี้......จะพาย่า........ไปแดนไกล
ทะเลไทย.......คือสถานที่.......ลอยอังคาร
นั่งเรือไป..........หยุดกลางอ่าว.....สัตหีบ
จุดประทีป.....ที่ธูปเทียน......เตรียมส่งย่า
ลอยกระทง......ลงไปก่อน......ในนาวา
จากนั้นพา......กระดูกย่า........ลงตามไป
ลูกหลานโปรย.......ดอกไม้.......ทั่วผืนน้ำ
เรือวนตาม.......รอบจุดนั้น......ถึงสามหน
เห็นแสงแดด.....กระทบน้ำ.......ช่างน่ายล
โอ้สายชล......ช่วยส่งย่า.......สู่สรวงสวรรค์เทอญ
:)
ด้วยความเคารพรัก
"นัท....หลานย่า"
หากชาติหน้ามีจริง....
ขอให้กลับมาพบกันอีกนะคะ
๑YbN๑
6 ก.พ. 2550 เวลา 02:42 น.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Link Diary ที่ลงเรื่องนี้
http://ybnonline.diaryis.com/?20070203