อัพย้อนซ่อนเงื่อน..........สรุปปี ๕๓

 

เ่อ่อ.... ที่นี่ที่ไหนค้าาาาาาาาา
แบบว่า... ไม่คุ้นเคยเลยอ่ะ
เอิ๊กๆๆๆ

สรุปว่า...ไดฯของเรา...มันเป็นไดฯ รายปีไปแล้วใช่มั้ยเนี่ยยย
ต้องโทษเฟซบุ๊คนะ ฮ่าๆๆๆๆ

พอมีที่ระบายๆ บ่นๆอะไรไป...
ก็เลยไม่เหลืออะไรมาบ่นในไดฯ เลย... ดูซิ อิๆๆ

 

ตามธรรมเนียม... เราก็ต้องมาสรุปรอบปีที่ผ่านมาใช่ม้า....
ว่าแต่...เค้าลืมไปแล้วอ่ะ...ว่าปีก่อนทำอะไรไปบ้าง เหอๆ
มันมีอะไรเยอะแยะมากมายยยยยยย จำไม่หวาดไม่ไหว

 

เอาเรื่องใหญ่ๆเลยก็.....

มีหลานนี่ล่ะ... คริๆๆ
น้องสาวแต่งงานไปอยู่เยอรมัน....
แล้วก็คลอดปลายปีก่อน.....
ปีที่แล้วก็เลยเป็นปีที่เฝ้าดูทารกตัวน้อยๆ ผ่านจอคอม
คลิปวีดีโอบ้าง.... เว็บแคมบ้าง... นานๆที

จนเมื่อปลายปีที่แล้วหลานครบขวบนึง
ก็มาเที่ยวที่ไทยเดือนกว่าๆ...
เล่นกันมันส์ไปเลยยยยยย
พอหลานจะกลับ... ป้าทำใจไม่ได้ค่ะ....
คิดถึงหลานเป็นที่สุดดดด

ตอนนี้ก็กลับมานั่งเฝ้าดูหลานผ่านจอคอมเช่นเคย
แต่ไม่แน่ซัมเมอร์นี้อาจจะต้องไปอยู่กับน้องกับหลาน
ที่เยอรมันประมาณเดือนนึง....
คิดถึงหลานจะแย่... ตอนนี้กำลังฝึกพูดด้วยอ่ะ...
อร๊ายยย น่ารักเป็นที่สุด....

 

เรื่องถัดมา... ก็เรื่องใหญ่อีกเรื่อง....
แม่ของลิลลี่เส้นเลือดฝอยในสมองแตก....
ช่วงเมษา ๕๓......
ก็ต้องผ่าตัด....นอนโรงพยาบาลเป็นเดือน
สรุปตอนนี้ก็มีอาการอัมพฤกษ์... ซีกซ้ายใช้การไม่ได้
แต่ความจำ การพูด หน้าตา ใช้การได้ปกติ
ไม่มีปัญหาอะไรเลย
มีแค่แขนขาด้านซ้ายที่ไม่รู้สึกอะไร...
ตอนนี้ก็ทำกายภาพที่โรงพยาบาลเกือบทุกวัน
ขอให้ดีขึ้นๆๆๆๆๆ เรื่อยๆนะคะ....

 

อืมมม หมีลี่ก็ลาออกจากงานมาดูแลแม่
อุ้มแม่ เปลี่ยนผ้าอ้อม อาบน้ำ เตรียมข้าวให้กิน
ดูแลทุกสิ่งอย่างอ่ะ.....

เวลาก็ไม่มีเป็นของตัวเอง จะไปไหนก็ยาก
ถ้าไม่มีคนเฝ้าแม่ก็ไปไหนไม่ได้
ช่วงแรกๆ ก็เครียดๆ กันทั้งคู่
จัดการตัวเองไม่ค่อยได้....
แต่ก็ค่อยๆ ปรับเปลี่ยน...ผ่านกันมาได้

ถ้าอยากเจอกันเราก็ต้องไปหาลิลลี่ที่บ้านแทน
ได้เจอทั้งตระกูลกันเลยทีเดียว....

ก็ดีไปอีกแบบ ได้รู้จักกันมากขึ้น
แต่ก็มีง้องแง้งกันตามประสา
เพราะเราไม่สามารถนัดล่วงหน้า หรือจัดการเวลาอะไรได้
มันมีหลายปัจจัยเข้ามาเกี่ยวข้อง....

จนถึงทุกวันนี้.. ทั้งๆที่เข้าใจนะ
แต่มันก็มีเหวี่ยงๆกันบ้าง...
เหอๆๆๆ เหวี่ยงกันไปเหวี่ยงกันมา
แต่ก็ยังอยู่กันดี ฮี่ๆๆ

เวลาเพื่อนนัดไปไหน ก็จะดูว่าช่วงไหนแว้บได้บ้าง
ต้องหาคนมาดูแลแม่แทน...

จะว่าไป...เรามีเวลาเจอกันบ่อยกว่า
ตอนลิลลี่ทำงานอีก ฮ่าๆๆๆ
อยากเจอมะไหร่ก็บุกบ้าน ไม่ก็ตามไปโรงพยาบาล
บางวันก็ไปตะลอนนู่นนี่นั่นกันยามกลางวัน
กลายเป็นบุคคลว่างงานกันทั้งคู่ ฮ่าๆๆ
ก็ดีไปอีกแบบจริงๆนะ

ปีที่ผ่านมาน่าจะเป็นอะไรที่หนักสำหรับลิลลี่มากๆเลย
เราก็ไม่ควรสร้างปัญหาใหม่ให้เค้าอีก เหอๆๆๆ
จะพยายาม ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆ

ปีนี้สิ... น่าจะเป็นปีตัดสินอะไรหลายๆอย่างของลิลลี่
รูปแบบการทำงานแบบใหม่...
ขอต้อนรับสู่การเป็นฟรีแลนซ์เต็มตัวนะจ๊ะ ฮี่ๆ
ก็คงยึดงานตากล้องเป็นหลักไว้ก่อน....
เพราะมีประสบการณ์มาพอสมควร....
ใครมีอะไรก็เรียกใช้ได้นะคร้าบบบ
มาเป็นแพคเกจ... ตากล้องกะช่างแต่งหน้า โฮะๆๆ

ปัญหาที่มี...มีเอาไว้ให้เราแก้...ให้เราข้าม
ไม่ใช่ให้เราไปจมอยู่กับมัน
เมื่อสิ่งแวดล้อมเปลี่ยน.. เราก็ต้องปรับเปลี่ยนชีวิต
ให้เข้ากับวิถีชีวิตปัจจุบัน.....
อย่าไปยึดติดอะไรเดิมๆ .....

ใครจะไปรู้ล่ะว่า... เราทำอะไรได้อีกหลายอย่าง...
เพียงแต่ตอนนี้ที่เรายังทำไม่ได้...
มันไม่ได้แปลว่าเราไม่มีความสามารถ...
หากแต่มันแปลว่า... เรายังไม่เคยมีโอกาสได้ลองทำดูตะหากล่ะ

สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

เรื่องอื่นๆ.... ก็...
ปีที่ผ่านมา...มีเพื่อนแต่งงานเยอะมากๆๆๆ เ่ยอะจริงๆ
เดินสายกันสนุกสนานไปเลย....

ส่วนเรื่องงาน....
ก็บรรลุตามที่ตั้งใจไว้ดีที่เดียว....
งานสอนก็ไม่ได้ตั้งเป้าอะไรใหม่....
โปรเจคทำทัวร์พานร.ญี่ปุ่นเที่ยว
พร้อมรูปถ่ายอัลบั้มส่วนครอบครัว ๑ เล่ม...
ก็ได้ทำไปแล้ว... ขนกันไปยี่สิบกว่าคน... เริ่ดดดด
แต่เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกก
วิ่งไ่ล่จับเด็ก... ตารางเวลาใช้กับเด็กไม่ได้เลยจริงๆ คริๆ

แต่นร.ชอบใจกับอัลบั้มครอบครัวมากๆๆ
ต้องยกความดีความชอบให้ตากล้องลิลลี่
ถ่ายรูปเด็กออกมาธรรมชาติดี อิอิ

ส่วนงานสอนแต่งหน้า... เป็นที่น่าแปลก
ปีนี้มาเรียนน้อย... มีมาเรื่อยๆ แต่ไม่แน่นเหมือนปีก่อนๆ
แต่งานแต่งหน้ามีเข้ามาพอสมควร...
แถมมีแต่งานแปลกๆ ใหม่ๆ ที่ไม่ค่อยได้ทำ...เยอะซะด้วย
เช่น แต่งหน้า-ทำผมพริตตี้  แต่งหน้า-ทำผมเชียร์ลีดเดอร์
 ฯลฯ

ก็มาดูกันต่อไปว่า... ปีนี้จะเป็นเช่นไร...
ยังไม่ได้ตั้งเป้าอะไรไว้ชัดเจนมาก
มันยังยุ่งๆวุ่นๆอยู่.. ก็เลยยังไม่ได้ตั้งเป้าหมายของปีนี้...
หมดอาทิตย์นี้ไปได้.... คงได้ตั้งเป้าแบบชัดๆ แน่นอน
การใช้ชีวิตแบบไม่มีเป้าหมายเนี่ย.. อันตรายเนอะ
เพราะเราไม่รู้ว่า...ที่เราทำๆไปเนี่ย...
มันอยู่ในลู่ของความสำเร็จ(หรือสิ่งที่ตั้งใจอยากจะเป็น) รึเปล่า?
หรือเป็นการทำอะไรลงไปเพียงแค่ให้มันหมดไปวันๆ...

แอบฝากข้อคิดทิ้งท้ายไว้นิดนึง อิอิ คริๆๆ

อัพเดทปีที่แล้วได้สั้นมากเลย.....
แต่ก็มีประมาณนี้แหละ แหะๆ

จบข่าวว ฮู้วววววว

^__^
000612
14 ก.พ. 2554 เวลา 05:18 น.
สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะเจ๊ เอาน่ะอย่างน้อยก็รู้ว่าปีนึงทำไรไปบ้างเนอะ

ปีนี้ขอให้เป็นอีกปีที่ดีนะคะ แฮปปี้ๆๆ

ว่าแต่ไปแต่งงานแต่งคนอื่น แล้วของเจ๊อ่ะ เมื่อไหร่ดีคะ น้องรออยู่น้า
001686
pha
14 ก.พ. 2554 เวลา 13:01 น.
ดีจัง เห็นภาพรวม
พี่ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นดีแล้วเสมอ
ถ้าไม่มีเหตุการณ์มาบีบ เราจะไม่กล้าเปลี่ยนแปลง

เป็นกำลังใจให้กันและกันนะน้องนะ
004190
14 ก.พ. 2554 เวลา 22:32 น.
Happy Valentine na ja
เดี๋ยวนี้พอมีเฟซบุคแล้วคนก็ไม่ค่อยเล่นไดอารี่เลยอะเนอะ
004421
14 ก.พ. 2554 เวลา 22:39 น.
คนหายไป FB แทนจริงๆค่ะ บางทีก็คิดถึงไดอารี่ คนน้อยลงไปเยอะมากเหงาๆยังไงไม่รู้ค่ะ
005087
15 ก.พ. 2554 เวลา 11:03 น.
เป็นไดอะรี่รายปีจริงๆ ฮ่าๆ
001048
16 ก.พ. 2554 เวลา 09:40 น.
ขอโทษนะพี่มาตอบช้าไปหน่อย อิอิอิ
คือพอดีก่อนหน้านี้ที่สมุยฝนตก แต่เมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมา
อากาศเริ่มดี พี่ว่าฟลูมูนที่เกาะพงันช่วงที่ดีที่สุดเร็วที่สุดคือ
วันเสาร์ที่ 19 นี้เลย อากาศดีมาก ^^
004020
6 มี.ค. 2554 เวลา 13:55 น.
ปล.เพื่อเจอกัน อิอิอิ
004020
6 มี.ค. 2554 เวลา 13:55 น.
อิอิ ขอบคุณค่ะพี่นุช
ถามเผื่อนักเรียนญี่ปุ่นน่ะค่ะ
จะได้ไปบอกเค้าถูก ^^
000612
8 มี.ค. 2554 เวลา 23:27 น.
ค่าทัวร์เบ็ดเสร็จ 79,900 อ่ะนัท
001048
9 เม.ย. 2554 เวลา 10:50 น.
คนหายไป FB แทนจริงๆค่ะ บางทีก็คิดถึงไดอารี่ คนน้อยลงไปเยอะมากเหงาๆยังไงไม่รู้ค่ะ
26 ก.ย. 2554 เวลา 17:41 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic